Absorbancję danego roztworu można zmierzyć przy różnych długościach fali lub za pomocą różnych filtrów.

Należy jednak pamiętać, że nie wolno mierzyć absorpcji przy dowolnej długości fali (lub z dowolnym filtrem), ponieważ niekiedy dla niektórych długości fal mogą występować odchylenia od prawa Lamberta-Beera. Występowanie takich odchyleń można stwier­dzić sporządzając wykres zależności absorbancji przy pewnej dłu­gości fali w zależności od stężenia substancji barwnej w roztworze.

W analizie kolorymetrycznej pomiarów absorpcji dokonuje się wyłącznie przy długościach fal, dla których spełnione jest prawo Lamberta-Beera.

Należy również unikać pomiaru absorbancji w zakresie długo­ści fal, w którym małym zmianom długości fal odpowiadają duże zmiany absorbancji (w obszarze tym wykres widma absorpcji jest stromy). W takim obszarze małe, przypadkowe zmiany długości fali mogą być przyczyną dużych błędów.

Pomiar absorbancji należy wykonywać w miarę możności przy długości fali odpowiadającej maksimum ab­sorpcji. Spełnienie tego warunku zapewnia największą czu­łość i dokładność pomiaru (w maksimum absorpcji najczęściej przypadkowe, małe zmiany długości fali nie powodują dużych błę­dów w pomiarze absorbancji).

Przy długości fali odpowiadającej maksimum absorpcji określona zmia­na stężenia powoduje największe zmiany absorbancji. Z rysunku X-4 widać, że zmiany stężenia c można najłatwiej stwierdzić, wykonując pomiary przy długości fali vii. Taka sama zmiana stężenia powoduje przy długości fali Aa o wiele mniejszą, a więc trudniejszą do zmierzenia zmianę absorbancji.

Stosując kolorymetr z filtrami, pomiar absorpcji wykonuje się przy filtrze przepuszczającym światło w za­kresie, w którym jest ono maksymalnie pochła­niane przez roztwór. Oznacza to, że filtr nie powinien w tym zakresie absorbować światła, a poza tym zakresem powi­nien maksymalnie zatrzymywać światło. Jeżeli widmo absorpcji badanego roztworu jest nieznane, to wybiera się taki filtr, aby jego barwa była dopełniająca do barwy roztworu, np. dla żółtego roztworu wybiera się niebieski filtr.

Prawidłowość oznaczenia kolorymetrycznego zależy, więc od przestrzegania m.in. następujących warunków:

• roztwory powinny spełniać prawo Lamberta-Beera;
• wartość pH roztworu powinna odpowiadać określonemu za­kresowi;
• stężenie odczynnika powinno być ściśle określone;
• należy utrzymywać stałą temperaturę;
• niekiedy podczas oznaczania należy zachowywać odpowied­nie odstępy czasu między poszczególnymi czynnościami;
• wyboru odpowiedniej długości fali, przy której przeprowadza się pomiar należy uwzględnić ślepą próbę, czyli oznaczyć w taki sam sposób zawartość domieszek oznaczonego składnika w stosowanych odczynnikach i roztworac